Close
  • Blog o prawie dla restauratorów

Tajemnica w restauracji – część 2

Umowy cywilnoprawne, w szczególności umowa o świadczenie usług, umowa zlecenie czy umowa o dzieło są w wielu przypadkach wykorzystywane jako podstawa współpracy w restauracji. W przeciwieństwie do umowy o pracę, nie nadają one restauratorowi bezpośrednich możliwości kierowania czynnościami współpracowników. Dzięki temu mają oni dużo większą swobodę w działaniu. Umowa o świadczenie usług lub zlecenia może być w wielu sytuacjach rozwiązaniem do zatrudnienia managera, prawnika czy księgowego. Umowa o dzieło jest natomiast najlepszą formą przy zatrudnieniu do stworzenia np. plakatu reklamowego czy projektu strony internetowej. Czy jednak takie podstawy współpracy dają nam narzędzia do ochrony tajemnicy w restauracji? . Tajemnica w restauracji  – jak dbać o nią przy tego rodzaju umowach ?

Tajemnica w restauracji/ tajemnica przedsiębiorstwa – zachowanie tajemnicy w restauracji przez współpracowników

Wykonywanie każdej z umów wymienionych na wstępie daje naszym współpracownikom pewną wiedzę o restauracji. Są to bardzo często informacje dla nas cenne. Nie chcemy więc ich ujawnienia.
O tajemnicy przedsiębiorstwa w restauracji pisaliśmy poprzednio tutaj. https://prawowrestauracji.pl/2018/09/informacje-dotyczace-funkcjonownia-restauracji-sa-tajemnica-przedsiebiorstwa-nalezy-je-chronic/

Warto jednak przypomnieć pokrótce, że tajemnicą są pewne szczególne dane, różne w zależności od prowadzonej działalności.

Są to wszelkie informacje mające dla nas wartość gospodarczą. W szczególności chodzi o informacje techniczne, organizacyjne czy biznesowe. Jednocześnie muszą to być informacje, które nie są łatwo i powszechnie dostępne dla osób, które zajmują się tym rodzajem działalności gospodarczej. Aby uznać informację za tajemnicę przedsiębiorstwa musimy także podjąć działania w celu ukrycia tych informacji.

Umowa o zachowaniu poufności

Umowy cywilnoprawne nie są wyposażone w odpowiednie mechanizmy na mocy samych tylko regulacji kodeksu cywilnego. Aby zabezpieczyć się przed ujawnieniem tajemnicy restauracji przez współpracowników powinniśmy zastosować dodatkową klauzulę o zachowaniu poufności. Może być ona częścią głównej umowy, jak również być zupełnie osobnym dokumentem. Można zawrzeć ją co do zasady na każdym etapie współpracy a nawet po jej zakończeniu.
Należy pamiętać jednak, że jest to pewien dodatkowy element łączącego strony stosunku prawnego. W związku z tym, najlepszym wyjściem jest zawarcie jej razem z umową główną. Nigdy nie możemy mieć pewności, że współpracownik zgodzi się na jej podpisanie na późniejszym etapie.
Popularnie takie umowy lub klauzule nazywane są najczęściej skrótowo NDA lub CDA od angielskich nazw non-disclosure agreement oraz confidential disclosure agreement.

Czemu służy umowa o zachowaniu poufności tj. tajemnica w restauracji ?

Umowa o zachowaniu poufności pozwala zapobiegawczo ochronić tajemnice restauracji. Powinna być indywidualnie dopasowana do profilu naszej działalności oraz współpracownika. Nie ma więc jednego, uniwersalnego wzoru i każda powinna być „szyta na miarę”.
Zakres ochrony
Podstawowym elementem umowy jest określenie jej zakresu. Innymi słowy, należy dokładnie wskazać jakie informacje stanowią dla nas tajemnicę. To właśnie ich będzie dotyczyć ochrona, więc musimy wykazać się tu pewną przewidywalnością i zapobiegawczością. Dla restauracji mogą to być m. in. informacje dotyczące dostawców, lista klientów, poufne cenniki, informacje dotyczące umów, prowadzone negocjacje, plany dotyczące rozwoju oferty, uwagi i potrzeby klientów itd. Jest to punkt wyjściowy umowy i element nad którym musimy zastanowić się najbardziej. Wszystko co pominiemy nie będzie podlegać ochronie tajemnicy w restauracji.

Sposób postępowania z informacjami

Aby upewnić się, że współpracownik będzie właściwie obchodził się z naszymi tajemnicami w odpowiedni sposób, należy w umowie wskazać jakie środki bezpieczeństwa ma podjąć. Mogą to być np. obowiązek zawierania umów o zachowaniu poufności, wprowadzanie haseł, monitoring, ograniczenia dostępu do danych przez osoby trzecie, zabezpieczenia dokumentów, obowiązek niszczenia zbędnych dokumentów itd.
Wyliczenie przykładowych środków zabezpieczenia z jednej strony działa informacyjnie. Z drugiej strony pozwoli nam łatwiej wskazać ewentualne naruszenia współpracownika, które godzą w tajemnicę restauracji.

Kary umowne a tajemnica w restauracji

Podstawą umowy, która zasadniczo ją „uzbraja” są kary umowne. Za każde naruszenie wskazanej w umowie tajemnicy restauracji należy wskazać odpowiednio wysoką kwotę, jaką współpracownik musi zapłacić. Zapłata kary umownej wynika z samego tylko faktu naruszenia tajemnicy. Nie musimy przy jej żądaniu udowadniać np. wysokości poniesionej szkody. Jest to więc narzędzie, które odstrasza od naruszania tajemnicy restauracji a jednocześnie pozwala pokryć w stosunkowo prosty sposób poniesione straty. Służy więc w pełni ochrony tajemnicy w restauracji.
Co ważne, mimo wprowadzenia kary umownej, możliwe jest dodanie postanowienia, które pozwoli nam na dochodzenie kwot, które ją przewyższają. W takim wypadku będziemy jednak musieli udowodnić wysokość poniesionej szkody.

Czas trwania obowiązku zachowania poufności tajemnicy w restauracji

Czas trwania umowy możemy w zasadzie określić dowolnie. Tajemnica restauracji trwa bowiem bezterminowo do momentu, w którym informacja przestanie być poufna albo przestanie mieć dla nas znaczenie gospodarcze. Informacja traci status poufnej przy ujawnieniu jej zarówno z naszej winy, jak i przez osoby trzecie. W tym momencie zawarta z innymi osobami umowa o zachowaniu poufności przestaje obowiązywać, jednak tylko w zakresie informacji ujawnionych.
Obowiązek dochowania tajemnicy możemy więc określić jako bezterminowy i jest to rozwiązanie, które chroni tajemnicę restauracji najpełniej.

Related Posts